همه خوشحال بودن...

سارینا جون نه تنها با آمدن تو ، دنیا را به من وبابا داده بودند، همه فامیل هم خوشحال بودند ، مامانی منیژه و مامان جونی وزنعمو فریبا (زنعموی من ) و بابا محمد که پشت دراتاق عمل منتظر آمدنت بودند. (زنعمو فریبا خیلی زحمت کشید و چون پرستار بود،تو اتاق عمل هم منو تنها نگذاشت.دستش درد نکنه...)

وقتی که دربخش زنان بستری شدم ، اولین کسی که تلفنی به من تبریک گفت زنعمو ایمانه بود و بعد مدتی زنعمو راضیه از مدرسه مرخصی گرفت و برای دیدن دختر عسلم اومد. و بقیه فامیل در وقت ملاقات به بیمارستان آمدند و عمه مریم و عمه فرزانه هم، تلفنی به دنیا اومدن دختر نازم رو به من و بابا تبریک گفتند. خلاصه همه خوشحال بودن..........

روز بعد که مرخص شدم ، عمه احترام و فاطمه با یه دسته گل اومدند که وسطش یک گل رز بود، عمه احترام می گفت این گل همون سارینای ماه ماست .

عکس گل رو برات میگذارم :

اون گل وسطیه تو هستی...